Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν
Εὐσεβῆ Λαό τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.
Ἀγαπητοί μου,
Ἐπιτέλους Ἀνάσταση! Ἀξιωνόμαστε γιά ἀκόμη μιά φορά νά πανηγυρί-ζουμε μέσα στή νύκτα, τήν κατάργηση τῆς ἀσέληνης νύκτας πού κυριαρχοῦσε ὡς πνευματικός θάνατος στήν ἀνθρωπότητα. Καί μέ τό φῶς τῶν λαμπάδων μας συμβολίζουμε τόν φωτισμό τῶν ψυχῶν μας στην προοπτική τῆς αἰωνιότητας, τώρα πού μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας, ἀνοίγει ὁ δρόμος πρός τήν ἀφθαρ-σία, τή λύτρωση, τήν Ἁγιότητα. Κι ἔχουμε χαρά! Χαρά μεγάλη, γιατί δέν εἴμαστε πιά οἱ αἰχμάλωτοι καί καταδικασμένοι ἀπό τόν θάνατο, ἀλλά εἴμαστε οἱ «λελυ-τρωμένοι»! Εἴμαστε τά παιδιά τῆς Ἀναστάσεως πού ζοῦν στό φῶς τῆς Χάριτος τή χαρά τῆς Ἀπολυτρώσεως.
Σέ μιά σπουδαία ὁμιλία του πού ἐκφώνησε τό Μέγα Σάββατο, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ὁ Παλαμᾶς, μᾶς λέει ὅτι ὁ Χριστός μας ἔγινε ἄνθρωπος σάν κι ἐμᾶς, γιά νά γίνει ὁ Ἀρχηγός μας στήν Ἀνάσταση καί τήν αἰώνια ζωή. Ἀρχηγός ὄχι μέ τήν ἔννοια τῆς ἐξουσίας, ἀλλά μέ τήν ἔν-νοια ὅτι πρῶτος αὐτός ἀνασταίνεται καί δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις, ὥστε ὅλοι νά τόν ἀκολουθήσουμε στήν τελειότητα. Καί μάλιστα τόν χαρακτηρίζει «ἀρχη-γὸν καὶ πίστωσιν», δηλαδή πρωτοπόρο καί συνάμα βεβαιότητα καί ἐγγύηση ὅτι κι ἐμεῖς θά ἀναστηθοῦμε. Κι ἄν ὑποχρεωτικά θά περάσουμε ἀπό τό στάδιο τοῦ θανάτου, πλέον πορευόμαστε μέ τήν πεποίθηση ὅτι ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέρ-μα, ἀλλά μία φάση τῆς ζωῆς, ἴσως ἡ κορυφαία, ἀλλά πάντως στιγμή τῆς ζωῆς. Γι᾽ αὐτό καί πλέον ὁ θάνατος δέν εἶναι ὁ τρομερός ἐπικυρίαρχός μας, πού δημι-ουργεῖ ἀπόγνωση καί ἀπελπισία, ἀλλά μία πράξη καταπαύσεως καί εἰρήνης, μία κοίμηση στήν προοπτική τῆς κοινῆς μας Ἀναστάσεως.
Ὁ Χριστός λοιπόν ἦλθε γιά νά λύσει τήν ἀπόγνωση, νά καταργήσει τήν ἀ-πελπισία καί νά μᾶς χαρίσει προοπτική ζωῆς, ἕνα πρῖσμα μέσα ἀπό τό ὁποῖο τά παρόντα, τά ἐπίγεια, τά ὅσα βιώνουμε ἀποκτοῦν ἄλλη διάσταση καί ἀξιολο-γοῦνται τελείως διαφορετικά. Δυστυχῶς ἡ ἐποχή μας δίνει πολλές ἀφορμές ἀ-πογνώσεως, ἀπελπισίας καί ποικίλων ἀπογοητεύσεων. «Πόλεμοι καὶ ἀκοαὶ πο-λέμων», ἀνισότητες, διακρίσεις, χάσματα οἰκονομικά, γεωπολιτικές μεθοδεύ-σεις, κοινωνία καί οἰκογένεια σέ ἀναταραχή καί κρίση, καί ἔλλειψη ἐλπίδας, συνθέτουν μιά καθημερινότητα πού δικαιώνει ὅσους ἀναρωτιοῦνται ἄν μᾶς ἀξί-ζει αὐτή ἡ ζωή ὅπως μᾶς ἐπιβάλουν νά τήν ζοῦμε. Δικαιώνει τό γραμμένο σέ ἕ-ναν τοῖχο τῶν Ἐξαρχείων ἐρώτημα ἄν ὑπάρχει ζωή πρίν τόν θάνατο. Ἐμεῖς ὅ-μως, ἀπόψε ἔχουμε χαρά! Ὄχι γιατί ζοῦμε ἐκτός τόπου καί χρόνου, ἀλλά γιατί ἔ-χουμε βέβαιη τήν ἐλπίδα, ἀφοῦ ὁ θάνατος ἔχει νικηθεῖ.
Ἄν ὁ θάνατος δέν ἦταν ἤδη νικημένος ἐχθρός, τότε ὅ,τι κι ἄν κάναμε, ὅσο καλό καί ὄμορφο καί νά ἦταν, ὅσο κι ἄν προσπαθούσαμε, ὅλα θά εἶχαν τό σημά-δι τοῦ θανάτου, μία αἴσθηση κενοῦ καί ἀπελπισίας. Ὁ Πατέρας μας ὅμως, ὁ Πα-νάγαθος Θεός, ἐπεδίωξε καί μᾶς λύτρωσε ἀπό τήν ἀπελπισία μέ τό Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Μονογενοῦς Του Υἰοῦ, χαρίζοντάς μας τή βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως, τήν προοπτική τῆς Αἰωνίου Ζωῆς. Γι᾽ αὐτό καί χαιρόμαστε σήμε-ρα! Ὄχι μιά χαρά συναισθηματική, ἐπιφανειακή, εὐεπίφορη σέ μεταβολές, ἀλλά μιά χαρά ἀνεκλάλητη, πνευματική, ἀναφαίρετη!
Ὅλα φωτίζονται στό Φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου! Ἀκόμη καί τό βά-ρος τῶν ἁμαρτιῶν μας, στή βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως καί στό ἀπέραντο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, γίνεται κάτι τό σχεδόν ἀσήμαντο, κάτι πού δια-γράφεται καί ξεπερνιέται. Αὐτή ὅμως, ἡ ἀπέραντη άγάπη τοῦ Θεοῦ πού ἀπο-λαμβάνουμε ἐμεῖς, μᾶς διδάσκει καί μᾶς ὑποχρεώνει, ἀπόψε νά στρέψουμε τή σκέψη μας καί τήν προσευχή μας σέ ὅλες τίς γωνιές τοῦ κόσμου, ὅπου ὑπάρχει πόνος! Παντοῦ ὅπου περισσεύει τό κλάμα καί οἱ κραυγές ἀπογνώσεως! Σέ κάθε σημεῖο τῆς γῆς αὐτῆς, ὅπου ὁ ἀνθρώπινος παραλογισμός καί τό ἐγωκεντρικό συμφέρον παράγουν δυστυχία, καταστροφή καί θάνατο, γιά νά σαλπίσουμε τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως, νά παρακαλέσουμε τόν ἀναστημένο Νικητή τοῦ θα-νάτου καί Κύριο τῆς ζωῆς νά γλυκάνει τόν πόνο καί νά ἐλεήσει ὅπως ξέρει Αὐ-τός τήν κάθε ψυχή, ὥστε νά καρπίσει ὁ καρπός τῆς σωτηρίας, τῆς ἀπολυτρώσε-ως, τῆς Ἀναστάσεως, σέ ὅλα τά μήκη καί τά πλάτη τῆς γῆς.
Μέ ἀναστάσιμους ἀσπασμούς.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
†Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἱερώνυμος
