Η νέα ταινία Super Mario Galaxy φαίνεται πως δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα ήλπιζε η Nintendo, καθώς – σύμφωνα με πολλές διεθνείς κριτικές – η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, και μάλιστα με χειρότερο τρόπο.
Οι απόψεις του ξένου Τύπου υπήρξαν σε μεγάλο βαθμό απογοητευτικές. Οι New York Times έκαναν λόγο για μια «επίπεδη, άδεια» ταινία, ακόμα περισσότερο από την ήδη αδύναμη προκάτοχό της (σ.σ. για το οποίο διαφωνώ). Το Variety σημείωσε ότι η ταινία «δεν έχει άξονα», ενώ το Globe and Mail έγραψαν πως πρόκειται για μια παραγωγή χωρίς ουσιαστικά κανένα λυτρωτικό στοιχείο. Οι Times UK τη χαρακτήρισαν «βασανιστική εμπειρία», που προκαλεί μέχρι και σωματική δυσφορία, ενώ ο Guardian τη θεώρησε «οπτικά άτονη, σαν ένα βαρετό screensaver». Το Independent υποστήριξε πως «δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου πλοκή, ούτε ένας αξιομνημόνευτος χαρακτήρας», περιγράφοντάς την ως μια σειρά από μεγάλες, χαλαρά συνδεδεμένες εκρήξεις.
Η συνολική εικόνα στις συγκεντρωτικές πλατφόρμες κριτικών αντικατοπτρίζει αυτή τη διχογνωμία: στο Rotten Tomatoes, το ποσοστό θετικών κριτικών είναι χαμηλό, θυμίζοντας σε κάποιους την περίπτωση της ταινίας του 2023, όπου οι κριτικοί ήταν επιφυλακτικοί, αλλά… το κοινό την αγκάλιασε θερμά. Παρ’ όλα αυτά, δεν έλειψαν και οι θετικές φωνές. Το Hollywood Reporter ανέφερε ότι η ταινία «πετυχαίνει ακριβώς αυτό που θέλει το στοχευμένο κοινό της», ενώ το Time Out σημείωσε πως μπορεί να μην είναι βαθιά, αλλά «είναι φτιαγμένη με αγάπη και πετυχαίνει τον σκοπό της».
Σε ό,τι αφορά τη δική μου άποψη, οπτικά η ταινία είναι μια χαρά: πολύχρωμη, καλοδουλεμένη και τεχνικά άρτια. Ωστόσο, φαίνεται να «κατεβάζει» αισθητά το ηλικιακό κοινό στο οποίο απευθύνεται, υιοθετώντας έναν πιο παιδικό τόνο από όσο ίσως θα περίμενε κανείς.
Η Πιτς και η σχέση της με την αδελφή της θυμίζουν περισσότερο spin-off του «Ψυχρά και Ανάποδα», παρά οργανικό κομμάτι του σύμπαντος του Mario, κάτι που αποδυναμώνει τη συνοχή της αφήγησης. Επιπλέον, όπως επισημαίνουν και αρκετές διεθνείς κριτικές, το σενάριο είναι ιδιαίτερα ασθενές στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων αφού λείπει το βάθος και η ουσιαστική εξέλιξη.
Από την άλλη, ο χαρακτήρας του Γιόσυ καταφέρνει να κρατήσει τις ισορροπίες ως comic relief μορφή, προσφέροντας τις πιο ανάλαφρες και διασκεδαστικές στιγμές της ταινίας. Δεν αρκεί, βέβαια, για να καλύψει τις αδυναμίες του σεναρίου, αλλά λειτουργεί ως μια ευχάριστη «ανάσα» μέσα σε μια κατά τα άλλα άνιση κινηματογραφική εμπειρία.
Σε κάθε περίπτωση, οι απαντήσεις θα δοθούν στο «ταμείο» και αν τελικά το κοινό θα το εμπιστευτεί στις αίθουσες.
Αν επαναληφθεί το φαινόμενο του 2023, ίσως οι θεατές να δουν κάτι που οι ξένοι κριτικοί δεν είδαν. (την άποψη μου σας την είπα, και διαφέρει από τον ορυμαγδό αρνητικότητας). Επίσης έχει ωραία μεταγλώττιση, αυτό να το πούμε.
Για όσους φοβηθείτε πως η εστίαση σε αυτή την ταινία είναι περισσότερο στραμένη στις Βασίλισσες (που έχετε δίκιο να το φοβάστε), να σημειώσουμε ότι οι δύο υδραυλικοί, ο Μάριο και ο Λουίτζι υπάρχουν ενεργά και όπου υπάρχει βουλωμένο σιφόνι πάνε και βάζουν την τρόμπα τους, είτε ως πρωταγωνιστές, είτε ως συμπληρωματικοί χαρακτήρες της σκιάς τους.
www.ertnews.gr
