Σε κλίμα κατάνυξης αλλά και βαθιάς συγκίνησης τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία, με το μήνυμα του Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερωνύμου να συνδυάζει την πνευματική χαρά με τον έντονο προβληματισμό για τα σύγχρονα δεινά της ανθρωπότητας.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «έχοντας υπερβεί ό,τι μπορεί να μας διχάσει, ό,τι μπορεί να μας απασχολήσει, ό,τι μπορεί να μας κρατήσει στα δικά μας, είμαστε όλοι μαζί και το χαιρόμαστε. Και μπορεί αυτό να φέρεται και να ονομάζεται εξώδιος ακολουθία, επιτάφιος θρήνος του Χριστού, όμως δεν έχει τα χαρακτηριστικά του θρήνου. Έχει τα χαρακτηριστικά της χαράς.
Όχι διότι χαιρόμαστε για αυτό που έπαθε ο Χριστός – μάλλον για αυτό πρέπει να θλιβόμαστε, διότι η δική μας αμαρτία ανεβάζει τον Χριστό στο Σταυρό. Η χθεσινή βραδιά ήταν βραδιά τραγική, καθώς θυμηθήκαμε το υπέρτατο έγκλημα, τη μεγαλύτερη αδικία, κατά την οποία ο μόνος αυτός ανέβηκε στο Σταυρό για να αναλάβει όλες τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων, όλων των αιώνων, όλων των εποχών, εάν και εφόσον τις καταθέσουν στη ρίζα του Σταυρού.
Αλλά σήμερα η νύχτα είναι γλυκιά, όχι μόνο διότι είμαστε όλοι μαζί αλλά και διότι γνωρίζουμε, έχουμε επίγνωση ότι αυτή τη στιγμή ο Χριστός ό,τι σωστικό έργο έκανε επί γης το κάνει και στον Άδη και απελευθερώνει τους απ’ αιώνων δεσμίους. Γι’ αυτό και η νύχτα αυτή είναι νύχτα προσμονής, μέχρι την αυριανή νύχτα. Η αυριανή νύχτα είναι νύχτα χαράς, της ανεκλάλητης χαράς της Αναστάσεως.
Και ξέρει η Εκκλησία μέσα από αυτά τα βιώματα να μας οικοδομεί, να δίνει μηνύματα και να αφήνουν αποτύπωμα αυτά τα μηνύματα στις ψυχές μας, ώστε κάθε χρόνο να γινόμαστε καλύτεροι, πιο συνειδητοί, πιο άνθρωποι, πιο άνθρωποι του Θεού.
Και μια τέτοια βραδιά, βεβαίως, που εμείς έχουμε τη δική μας χαρά, την χαρά του πνευματικού χορτασμού και της ικανοποίησης, δεν επιτρέπεται να ξεχάσουμε όλους εκείνους οι οποίοι είναι εμπερίστατοι σε δύσκολα σημεία του πλανήτη μας. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τους Ορθοδόξους στην Ουκρανία, όπου Ορθόδοξοι πολεμούν με Ορθοδόξους, σε έναν ιδιότυπο πόλεμο που μόνο θύματα παράγει και κανένα αποτέλεσμα.
Δεν μπορούμε, παρόλη την εκεχειρία, να μην σκεφτούμε το δράμα της Μέσης Ανατολής, που διαρκώς αιμορραγεί, προσθέτοντας ολοένα και περισσότερα θύματα και πόνο. Δεν μπορούμε να παραθεωρήσουμε την ανθρώπινη απληστία, την ανθρώπινη τρέλα, την ανθρώπινη κακία, που δημιουργεί τόσο πόνο στον πλανήτη Γη, ενώ χωράμε όλοι και μπορούμε να συνυπάρξουμε, αν υπάρχει καλή θέληση.
Απόψε πρέπει ιδίως η σκέψη μας να είναι στα Πανάγια Προσκυνήματα της Αγίας Γης, όπου οι πατέρες που φυλάσσουν “θερμοπύλες” πέρασαν δύσκολα. Μπορεί να ήρθησαν τα μέτρα και αύριο να είναι ελεύθερη η πρόσβαση στον Πανάγιο Τάφο, όμως θα είναι μόνοι τους, καθώς δεν υπάρχουν προσκυνητές ούτε η χαρά του πλήθους άλλων εποχών.
Σε κάθε περίπτωση είμαστε ευγνώμονες για τη θυσία και τον κόπο τους. Και βέβαια κι εμείς εδώ, πολλές φορές, μπορεί να έχουμε τα δικά μας και να πρέπει να τα σκεφτούμε. Μπορεί να μην βιώσαμε πόλεμο, όμως τον τελευταίο καιρό ζούμε με τις συνέπειές του. Έχουμε ζήσει τις συνέπειες μιας πανδημίας, μιας πλημμύρας, μιας επιζωοτίας, καθώς και των οικονομικών δυσκολιών που επηρεάζουν τη ζωή μας.
Όμως για αυτό είναι η Εκκλησία: για να δίνει ελπίδα και δύναμη και για να κατανοούμε πώς μπορούμε να υπερβαίνουμε όλα αυτά μέσα από τη γλυκιά ελπίδα των στιγμών της κοινής προσευχής, της κοινής λατρείας, του κοινού προσώπου του Χριστού που έρχεται να μας ενώσει.
Και να πούμε μόνο τούτο: αφού σκεφτήκαμε όλους αυτούς, να είναι ο νους μας και σε εμάς τους ίδιους. Η Εκκλησία λέει “αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν”. Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, δεν μπορείς να αγαπάς και τον πλησίον σου. Το ζητούμενο είναι να αναλογιστούμε απόψε πόσο αγαπάμε τον εαυτό μας, όχι εγωιστικά και εγωκεντρικά, αλλά ουσιαστικά, με βάση το πνευματικό συμφέρον και την προοπτική της αιωνιότητας».
Το μήνυμα του Μητροπολίτη αποτελεί μια ισχυρή υπενθύμιση ότι η πίστη δεν περιορίζεται στη λατρεία, αλλά επεκτείνεται στην ευθύνη, την ενσυναίσθηση και την αυτογνωσία, καλώντας τους πιστούς σε μια βαθύτερη και ουσιαστική σχέση με τον εαυτό τους και τον συνάνθρωπο.
