Η λέξη που διάλεξε να περιγράψει την εμπειρία του ήταν “σύγκρυο”. Φανταστείτε το συναίσθημα όταν έμαθε ότι ο Γιαννάκης θα ήταν ο συγκάτοικός του σε κάθε ταξίδι. Ο Γιώργος Καράγκουτης κουβαλούσε από νωρίς στην καριέρα του λίγο… Γιουγκοσλάβικο αίμα, μαθαίνοντας τα μυστικά του αθλήματος από ανθρώπους που είχε φέρει στον Πανιώνιο ο Τζούροβιτς.
Και τα χρησιμοποίησε για να κάνει μία σημαντική καριέρα. Με ναδίρ (το σοβαρό τραυματισμό του στο χέρι το 1996) και ζενίθ (το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Εφήβων το 1995 και αρκετές γεμάτες και εντυπωσιακές σεζόν με τον Πανιώνιο). Αλλά και μία μεταγραφή στον Παναθηναϊκό που δεν… λειτούργησε.
Αναλυτικά η συνέντευξη του στο Man to Man podcast της GBL:
Για τη ζωή πριν γίνει επαγγελματίας: «Ακόμα και τώρα έχω μνήμες όπου πηδάω με την τσάντα στον ώμο τη μάντρα του σχολείου, όπου ήταν δίπλα στο “Αρτάκης” για να μπω μέσα, αν θυμάσαι και όποιος έχει δει την ταινία “Λούφα και Παραλλαγή”, όπου ξαφνικά ξυπνάνε το πρωί και έχουν βγει τα τανκς έξω και κάποιοι έχουν κάνει κοπάνα και προσπαθούν να γυρίσουν στο στρατόπεδο και όπως είναι όλοι μαζεμένοι στο προαύλιο, ξαφνικά πηδάνε αυτή τη μάντρα και τους βλέπουν και γελάνε.
Κάπως έτσι ήμουν και εγώ στην ώρα της προσευχής, όπου με κοίταγε όλο το σχολείο να μπαίνω μέσα στο σχολείο, στη διάρκεια της προσευχής από μια μάντρα πηδώντας, μετά από την προπόνηση».
Για την πρώτη προπόνηση με τον Πανιώνιο: «Ο Τζούροβιτς ήταν τότε ο προπονητής του Πανιωνίου, ένα απόγευμα πηγαίνοντας στην προπόνηση του ανοιχτού του Πανιωνίου, ως παίδας εγώ, έρχεται ο τότε έφορος της ανδρικής ομάδας και μου λέει “Γιώργο, αύριο πέντε η ώρα πάρε τα πράγματά σου και ανέβα στο “Αρτάκης”. Θα κάνεις προπόνηση με το ανδρικό”. Τότε εγώ ένιωσα ένα σύγκρυο. Πρέπει να είχα ανεβάσει τετρακόσιους πενήντα σφυγμούς και δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Πηγαίνοντας λοιπόν εκεί στο γήπεδο, είχα άγχος από το πώς θα μπω, από το πού θα κάτσω, από το τι θα πω, μην τυχόν και ενοχλήσω κάποιον».
Για το δωμάτιο με τον Παναγιώτη Γιαννάκη: «Ο Παναγιώτης ήταν ένας ζωντανός θρύλος και όταν έμαθα εκείνο το συγκεκριμένο καλοκαίρι ότι θα είμαι δωμάτιο μαζί του, μου προκάλεσε ένα ρίγος και ένα άγχος, γιατί λέω εγώ δεκαεφτά χρονών, αυτός ένας καταξιωμένος παίκτης, πώς θα μπορέσω να συμπεριφερθώ σε ένα δωμάτιο με έναν τέτοιο άνθρωπο; Βέβαια, γνωρίζοντάς τον και ξεκινώντας να τον γνωρίζω γιατί περνάγαμε ατελείωτες ώρες σε όλα τα ταξίδια μέσα στο δωμάτιο αυτό, συνειδητοποιείς ότι είναι πολύ απλός, πολύ προσιτός και ένας άνθρωπος ο οποίος έχεις να πάρεις πολλά από αυτόν. Πολλές φορές αναρωτιέμαι όμως ότι πρέπει αυτή την ερώτηση την κάνετε και στον Παναγιώτη Γιαννάκη, πώς ήταν να είσαι δωμάτιο με τον Γιώργο Καράγκουτη, ο οποίος ήταν ο νούμερο ένα πειραχτήρι και ασόβαρος παίκτης εκτός παρκέ».
Μία φοβερή ιστορία με τον Ντούσαν Ίβκοβιτς: «Ο Ντούντα είχε τη γυναίκα του χρόνια και έκανε τον Πέτρο, τον γιο του, σε μεγάλη ηλικία. Πηγαίνοντας λοιπόν στο μαιευτήριο, έκατσε στο σαλόνι για να περιμένει να δει τη γυναίκα του και το παιδί και δίπλα του ήταν ένας τύπος. Δεν είχε αναγνωρίσει τον Ντούντα και τον κοίταγε.
“Να σας ζήσει το εγγονάκι σας”, του είπε. Και του έστριψε το μυαλό του Ντούντα μέσα στο μαιευτήριο! Μόνο που δεν τον άρπαξε από το λαιμό να τον πετάξει από τον όροφο του μπαλκονιού έξω! Και την άλλη μέρα λοιπόν ήρθε στην προπόνηση και λέει “χα, χα, χα. Είχα και έναν τύπο εχθές μου είπε να μου ζήσει το εγγονάκι μου στην προπόνηση και μου γύρισε το μυαλό. Άκου το εγγονάκι μου…».
Για τον Φάνη Χριστοδούλου: «Έμενε στο Λαγονήσι, είχε μια πισίνα και από πολύ νωρίς που έβγαινε ο ήλιος, όπου εμείς ακόμα κάναμε προπονήσεις και παίζαμε, ο Φάνης ενίοτε λιαζόταν και είχε αποκτήσει λίγο ένα μελαμψό χρωματάκι από πολύ νωρίς. Μια φορά τον είχε ρωτήσει ο Ντούντα: “Ε, Φάνη, σε βλέπω λίγο μαυρισμένο. Τι έγινε;” και του λέει “Κόουτς, είχα κάτι μερεμέτια να κάνω και το πήρα λίγο παραπάνω να βάψω την πέργκολα και πήρα λίγο χρώμα”. Και εμείς γελούσαμε».
Για τον τραυματισμό του και αν θα έπαιζε ξανά: «Πριν το χειρουργείο ήταν σχεδόν αδύνατον (σ.σ.: να παίξω ξανά). Μετά το χειρουργείο είχε ανέβει περίπου στο είκοσι με τριάντα τοις εκατό. Μετά τις δύο πρώτες εβδομάδες, όπου εγώ είχα ένα ειδικό γύψο και το χέρι μου δεν κουνιόταν καθόλου για να κολλήσουν οι τένοντες και να δούμε αν θα μπορέσουν να κολλήσουν και να ενεργοποιηθούν και τα νεύρα.
Βγάζοντας το γύψο, ο Γιώργος Κατσιφαράκης ο γιατρός του Πανιωνίου και ο Θοδωρής Κρατημένος, ο φυσιοθεραπευτής της ομάδας, μου ανέβασαν το ποσοστό στο πενήντα τοις εκατό. Και σιγά σιγά μέρα με τη μέρα και με τη δουλειά και τον καθημερινό αγώνα όπου πρωί, μεσημέρι, βράδυ κοιμόμουν στο φυσιοθεραπευτήριο. Αυτό το ποσοστό έφτασε στο εκατό τοις εκατό που ξαναέπαιξα μετά από ένα εξάμηνο».
Επιμέλεια: Βασίλης Αγριτάκης
The post Καράγκουτης: «Ένας 17χρονος δωμάτιο με τον Γιαννάκη; Είχα ένα ρίγος και άγχος» appeared first on www.ertsports.gr.
