Ολοταχώς για τον πρώτο αιώνα της ζωής του βαδίζει ο Ηρακλής Πατρών, που ιδρύθηκε το 1930 στη συνοικία Βλατερό στην Πάτρα. Τον «ημίθεο» της Πάτρας ίδρυσαν 5-6 διοικητικοί παράγοντες που είχαν αποχωρήσει από την Παναχαϊκή. Η πορεία του από τότε μέχρι σήμερα δεν μπορεί παρά να μας δημιουργεί το κίνητρο να δούμε πώς «πέρασε» μέσα από δύσκολες ιστορικές περιόδους για τη χώρα μας
Τα στοιχεία για την πορεία της ομάδας, μας έδωσαν ο πρόεδρος Κώστας Ρηγόπουλος, ο αντιπρόεδρος Βασίλης Μυλωνόπουλος και ο επίτιμος πρόεδρος Ιπποκράτης Παπαδάτος.
Οι πρώτοι Ηρακλειδείς ήταν από το γηγενές στοιχείο και η αναγκαία διευκρίνηση γίνεται γιατί πολλά σωματεία της Πάτρας είχαν ιδρυθεί εκείνα τα χρόνια από Μικρασιάτες πρόσφυγες (Αετός Ρίου, Άρης Πατρών, Ολυμπιακός Πατρών, Θύελλα Πατρών, Απόλλων Πατρών).
Στην περίοδο του Μεσοπολέμου ο Ηρακλής συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα και έδινε τους αγώνες του στο γήπεδο των Προσφυγικών, που το είχαν δημιουργήσει με προσωπική εργασία οι Μικρασιάτες πρόσφυγες.
Τις προπονήσεις του τις έκανε στις αλάνες του Βλατερού, αλλά και μέσα στον αύλειο χώρο του κάστρου της Πάτρας, που γειτνιάζει με το Βλατερό. Εκείνα τα χρόνια είχε χρώματα πορτοκαλί και μαύρο και σήμα το τριφύλλι.
Το αθλητικό του δυναμικό πλήρωσε φόρο αίματος στην περίοδο του ελληνοϊταλικού πολέμου και της γερμανικής κατοχής, αφού βρήκαν το θάνατο οι αθλητές του, Γιάννης Πυλαρινός και Θανάσης Χριστόπουλος.
Πήρε μέρος και στην αθλητική δράση που κατεγράφη επί κατοχής στην αχαϊκή πρωτεύουσα και είχε στόχο την ανύψωση του ηθικού του δοκιμαζόμενου λαού.
Μεταπολεμικά εντάχθηκε και πάλι στα τοπικά πρωταθλήματα που επανεκκίνησαν, έως και το πραξικόπημα της 21-4-1967, που εκδηλώθηκε ξημερώματα Παρασκευής.
Την επόμενη ημέρα του πραξικοπήματος υπήρχε αγωνιστική δράση, που σε αντίθεση με άλλες περιοχές της χώρας, δεν είχε ανασταλεί. Άλλωστε η ανακοίνωση της αναστολής αγώνων που δημοσίευσε η εφημερίδα ΝΕΟΛΟΓΟΣ Πατρών αναφέρεται σε απόφαση του Σαββάτου για αγώνες της Κυριακής.
Η αστυνομία πήγε στο γήπεδο όπου ο Ηρακλής θα αντιμετώπιζε τον Αετό Πατρών και έκανε προσαγωγή του προέδρου του Ηρακλή Θανάση Γκούμα και τριών ποδοσφαιριστών για «εξακρίβωση».
Οι ποδοσφαιριστές αφέθηκαν ελεύθεροι και ο πρόεδρος του Ηρακλή που ήταν φακελωμένος ως ΚΚΕ, βρέθηκε εξόριστος στη Γυάρο.
Εκείνη την περίοδο η πολιτική των πραξικοπηματιών ήταν να συγχωνεύει ομάδες και να φτιάχνει συλλόγους που υπολόγιζε ότι η δυναμική τους θα απορροφούσε το φίλαθλο κοινό από την ενασχόληση με τις διαδικασίες ανατροπής της δικτατορίας.
Το σχέδιο μπήκε γρήγορα σε εφαρμογή σε πανελλαδική κλίμακα και φυσικά και στην Πάτρα.
Ο Ηρακλής Πατρών δεν ήθελε να συγχωνευτεί, η διοίκησή του ξηλώθηκε και ο Ηρακλής μαζί με άλλα σωματεία ( Ολυμπιακός Πατρών, Θύελλα Πατρών, Απόλλων Πατρών, Προοδευτική Πατρών, Αχιλλέας, Πατραϊκός), αποτέλεσαν το υλικό που έφτιαξε το καθεστώς, το σωματείο ΑΠΣ Πάτραι, με τις ευλογίες του Γ.Γ.Αθλητισμού, Ασλανίδη.
Άμεση ήταν η αντίδραση των Ηρακλειδέων στη διάλυση της ομάδας τους, αφού ίδρυσαν την Αναγέννηση Πατρών και πάλι με έδρα το Βλατερό (δεν έχει σχέση με την ομάδα που με αυτό το όνομα λειτουργεί στην Πάτρα).
Εκεί στεγάστηκαν όσοι βρέθηκαν απέναντι με τις επιλογές της δικτατορίας και επέλεξαν χρώματα το μαύρο λόγω της δικτατορίας και το άσπρο για συμβολισμό της ελπίδας.
Ο Ηρακλής έζησε την επταετία στο σώμα της Αναγέννησης, όπως και ο Ολυμπιακός Πατρών στο σώμα του Ολυμπιακού Αγίου Γερασίμου και η Θύελλα στο σώμα της Ελπίδας Εγλυκάδας.
Η χούντα έπεσε το 1974 και μαζί της διαλύθηκε και η Αναγέννηση, αφού οι Ηρακλειδείς επέστρεψαν και επανέφεραν το 1975 τον Ηρακλή Πατρών σε δράση, με τις ανάλογες κινήσεις ως προς το καταστατικό του (το έπραξαν αρκετοί σύλλογοι σε όλη την Ελλάδα, που είχαν μπει στον αθλητικό γύψο), μόνο που αυτή την φορά επέλεξαν τα κυανόλευκα χρώματα και έμβλημα τον ημίθεο, όπως είχε και ο συνονόματός τους της Θεσσαλονίκης.
Τομή στην ιστορία του συλλόγου αποτέλεσε το 1982 καθώς ήρθαν να προστεθούν και άλλα τμήματα στο ήδη υπάρχον ποδοσφαιρικό, που ήταν χάντμπολ ανδρών που έφτασε έως την Α2, μπάσκετ και βόλεϊ ανδρών, τζούντο και επιτραπέζια αντισφαίριση.
Καταλυτικό ρόλο έπαιξε ο Ιπποκράτης Παπαδάτος, που ευρισκόμενος στις ΗΠΑ δεν απομακρύνθηκε από τον σύλλογο, αντίθετα τον ενίσχυε οικονομικά, ενώ μετά από χρόνια επέστρεψε το 1995στην Ελλάδα.
Τα λειτουργικά έξοδα στον ερασιτεχνικό αθλητισμό είναι το μόνιμο πρόβλημα για τη λειτουργία των σωματείων, έτσι ο Ηρακλής αναγκάστηκε να πάρει τη δύσκολη απόφαση να αναστείλει τη λειτουργία των τμημάτων του, εκτός του ποδοσφαιρικού που συνέχισε τη λειτουργία του.
Από το καλοκαίρι του 2026, θα ξεκινήσει και η λειτουργία των ακαδημιών του με χρήση ενός δημοτικού γηπέδου 7Χ7 (η ανδρική ομάδα, που απαρτίζεται από 35 ποδοσφαιριστές, αγωνίζεται στο γήπεδο της Αγυιάς) και μάλιστα με το ιδιαίτερα χαμηλό κόστος συνδρομής των 15 ευρώ, όταν αλλού είναι πολλαπλάσιο.
Χωρίς να αμείβονται οι ποδοσφαιριστές που είναι καθαρά ερασιτέχνες, ο σύλλογος έχει προϋπολογισμό 24.000 ευρώ, απλώς για να μπορεί να υπάρχει, ενώ η κρατική επιχορήγηση των 1.000 που κατά κανόνα αργεί να καταβληθεί, δεν μπορεί να μπαλώσει τρύπες. Εξηγούμαστε ως προς το λειτουργικό κόστος: 30 ευρώ για κάθε δελτίο σε ετήσια βάση, 20 ευρώ σε ετήσια βάση για κάρτα υγείας ποδοσφαιριστή, έξοδα διαιτησίας από 170-190 ευρώ, 25 ευρώ για το γιατρό του αγώνα, 25 ευρώ για την παραχώρηση του γηπέδου του αγώνα και 8 ευρώ για κάθε μία από τις τρεις βδομαδιάτικες προπονήσεις στο γήπεδο, που πληρώνονται στην ΕΠΣ Αχαΐας για την καθαριότητα του γηπέδου.
Όμως εκτός της αθλητικής και κοινωνικής προσφοράς, ο Ηρακλής Πατρών προχώρησε με μία ενδιαφέρουσα πρόταση που διατύπωσε ο επίτιμος πρόεδρός του και για πρώτη φορά φέρνουμε στη δημοσιότητα.
Δημιουργία πανελλαδικού δικτύου ομάδων με το όνομα Ηρακλής
H πρόταση του επίτιμου προέδρου Ιπποκράτη Παπαδάτου: «Ο Ηρακλής Πατρών συμπληρώνει φέτος 96 χρόνια από την ίδρυσή του. Μια λαμπρή ιστορία μέσα στα γήπεδα ποδοσφαίρου της Αχαΐας.
Η δική μου πρόταση είναι να δημιουργηθεί ένα δίκτυο ομάδων που φέρνουν το όνομα ”Ηρακλής” σε όλη την Ελλάδα και όλες αυτές να συνδεθούν με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης ο οποίος είναι και η μητρική ομάδα.
Πιστεύω με αυτήν την κίνηση της αδελφοποίησης των σωματίων, θα συμβάλλουμε όλοι στην θωράκιση αυτού του μεγάλου σωματίου της Θεσσαλονίκης, που κατά την εκτίμησή μου υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα περίπου 65-70 σωματεία που φέρουν το όνομα του ημίθεου».
Και όπως μας είπαν οι άνθρωποι του Ηρακλή που τους συναντήσαμε στην Πάτρα «περιμένουμε με ανυπομονησία να γιορτάσουμε σε τέσσερα χρόνια τα 100 χρόνια του Ηρακλή Πατρών».
Έρευνα: Νάσος Μπράτσος
www.ertnews.gr
